Pod notką MRW rozgorzała piękna dyskusja na temat równie znakomitego felietonu red. Gadomskiego. Usiłowałam dodać swój komentarz, ale blox wziął mnie za wrednego spamera, toteż będę debatować z komentatorami z Pattern Recognition na swoim prywatnym poletku.

Już miałam wyciągać wór z różowymi szarfami przeznaczonymi dla największych bystrzaków, ale przypomniałam sobie, że wszystkie zdążyłam rozdać korwiniątkom. Jakoś się, niektórzy Drodzy Komentatorzy, z nimi podzielicie, w końcu macie tyle wspólnych poglądów i spostrzeżeń.

Ale najpierw o wybornym tekście redahtora Gadomskiego:

Refundacja leków polega na tym, że wszyscy podatnicy finansują lekarstwa kupowane przez niektórych pacjentów.

Aż przetarłam oczy ze zdumienia, bo może przypadkowo wylądowałam na stronie „Najwyższego Czasu” albo innego wytworu umysłu JKM. Nie wiem, jak wy, ale ja u wyznawców Janusza najbardziej lubię sposób, w jaki wypowiadają się o rozporządzaniu publicznymi (czyli również ICH) pieniędzmi. Po pierwszych polucjach i pierwszym samodzielnie wypełnionym Picie coś się nagle w główce przestawia, a myśli skupiają na tych 150 zł podatku z umowy-zlecenia, zajumanych przez urząd skarbowy. Ze zwykłego licealisty z meszkiem pod nosem, mieszkającego kątem u mamusi, nagle mentalnie awansują do roli mecenasa kultury, sztuki, nauki, medycyny. W końcu to za jego złodziejsko odebraną krwawicę ktoś obija się na państwowej uczelni, szczepi swoje brzydkie bachory, finansuje gołe fiuty w Zachęcie. A on bidny nic z tego nie ma.

Panu Gadomskiemu pod koniec roku też zebrało się na wspominki, komu i na co płaci z wierszówki. Zapomniał jednak o bardzo istotnej kwestii - tutaj wchodzi cytacik ze strony NFZ, capsy moje:

Refundowane produkty lecznicze są wydawane OSOBOM UBEZPIECZONYM za odpłatą ryczałtową, bezpłatnie lub za częściową odpłatnością NA PODSTAWIE RECEPTY wystawionej przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego, a także przez lekarza niebędącego lekarzem ubezpieczenia zdrowotnego, który zawarł z Narodowym Funduszem Zdrowia umowę upoważniającą go do wystawiania recept refundowanych.

Na inny poziom dyskusji wchodzimy, gdy mowa jest o bardzo drogich kuracjach, np. w przypadku chorób nowotworowych, gdzie koszty leczenia przewyższają sumę odprowadzonych składek. W tym momencie decydujemy się, czy stoimy na lewej nóżce czy siadamy na kolankach wujcia Korwina. Kwestie elementarne, do rozpatrzenia we własnym, niecnym serduszku. Ja nie podejmuję się przekonywania do danych racji, odkąd pewien sympatyk jednej z sof, z zawodu grafik, oznajmił mi, że w przeciwieństwie do bandy rencistów bez wstydu i honoru, brzydziłby się brać pieniądze z ZUS-u. W przypadku utraty kończyn, szorowałby po tablecie graficznym końcem kadłubka (przepraszam za disturbing visualisation). Wydawało mi się, że Wyborcza jest jednym z ostatnich miejsc, gdzie można spodziewać się strzału w gębę, ale nieeeee:

Im większa jest dotacja do lekarstw, tym większa jest ich konsumpcja, a także marnotrawstwo

To jest coś niesamowitego! Astmatycy czy cukrzycy, niczym wytrawni nałogowcy, wystoją się w aptece po dwie siaty medykamentów, po czym na wyścigi będą się (odpowiednio) sztachać tymi swoimi pysznymi inhalatorami i z podnieceniem godnym heroinisty kłuć w podziurawiony brzuch. Bo lubią. I tanie. Nieśmiało przypomnę Redaktorowi i Szanownym Komentatorom, że lekarz podczas jednej wizyty może przepisać tyle piguł, ile wystarcza na trzymiesięczną kurację. Recepty P (na choroby przewlekłe, do których NFZ dokłada najwięcej) w zasadzie bardzo trudno dostać od lekarza pierwszego kontaktu. Zazwyczaj trzeba poczekać na swoją kolej w poradni specjalistycznej. Ostatnio jak chciałam się dostać do endokrynologa, to zaśpiewano mi termin na czerwiec przyszłego roku. Więc dalej dymam prywatnie, bo lekarka w zwykłej przychodni twierdzi, że nie ma udokumentowanych dowodów na moją rzekomą niedoczynność i co mje pani zrobisz. Aha, i oczywiście biorę kilka opakowań - mam nadzieję, że może ktoś mnie kiedyś wyśledzi w aptece i skończę jako anecdata na czyimś blogasku. Jakoż i kończą biedne babcie w beretach, udzierganych z wiadomo jakiego materiału.

Bo niektórzy zdają się żyć w świecie, gdzie każda osoba w podeszłym wieku ma iście królewską (w bolandzkich warunkach: esbecką) emeryturę i kilku ziomów po medycynie, którzy jej podtykają pół bloczka recept, pewnikiem na leki zasugerowane przez sąsiadkę. No dajcie spokój. Z tym zaglądaniem do reklamówek również, bo większość zawartości to preparaty, które równie dobrze można dostać w supermarkecie, a które nie są w żaden sposób refundowane. Tym sposobem pani Jadzia i pan Mietek mogą wywieźć z apteki trzy wywrotki preparatu reklamowanego przez Dżolantę Kwaśniewską, nie trwoniąc ani grosza z podatków Gadomskiego. A, przypominam, wciąż dyskutujemy o zasadności refundacji.

Moja kumacja definitywnie skończyła się na kfiatku Boniego, że też zacytuję fragment:

Starszą panią bolała głowa i miała wysokie ciśnienie to jej sąsiadki naznosiły leków różnych i zaczęły nimi karmić. Babcia sobie łyknęła Betaloc. Metocard i MetoHEXAL (czyli ten sam lek ino nazwy handlowe i opakowania różne) w krótkim odcinku czasu (bo ją ta głowa bolała to łykała co dali) i wylądowała na SOR a potem na kardio z ciśnieniem, które "trzeba było zbierać z podłogi". 

Ja nie wiem, próbowałam na różne sposoby, ale wciąż mnie trapi, jaki to ma związek z tematem. Że zabawne, bo różne nazwy, a ta sama substancja aktywna? To zjawisko pięknie wyjaśnili o tutej. Poza tym to znakomity argument, ale do dyskusji o pierwszej pomocy, której w tym kraju umie fachowo udzielić raptem kilka osób. Kiedyś rozwinę wątek.